Millî Edebiyat Dönemi şiirinin genel özellikleri:
* Şiirde genellikle ulusal ölçü olan hece ölçüsü kul*lanılmıştır.
* Ulusal değerlere yönelme eğilimi olduğundan Halk edebiyatı nazım biçimleri kullanılmıştır. Nazım şekli olarak koşma kullanılmıştır. Bunun yanında "sone" gibi Batılı nazım biçimleri de kullanılmıştır.
* Dilde aşamalı olarak sadeleşmeye gidilir. Yeni Li*san hareketinin teklifleri şiirde uygulanır.
* Millî Edebiyat şiirinde daha çok, Türkçe kelimele*rin oluşturduğu yarım ve tam kafiye kullanılmıştır. Somut benzetmelere yer verilmiştir.
* Halkın yaşantısı ve ülke sorunları konu edilmiştir. Özellikle yurtseverlik, kahramanlık konularının ya*nında doğa ve yurt güzellikleri de işlenmiştir.
* Fars ve Yunan mitolojisi yerine, Türk mitolojisinin önemli figürleri ve olayları şiire girer. Oğuz Kağan, Orhun Yazıtları, tarihte yaşamış ve hayal ürünü kahramanlara göndermelerde bulunulur.
* Millî Edebiyat Dönemi şiiri sosyal ve didaktik ka*rakterlidir.
* Şiir, bir fikrin, ideolojinin taşıyıcısı olarak görülür. Bu dönemde İslamcılık, Osmanlıcılık, Türkçülük ve Ba*tıcılık gibi çeşitli fikir akımları şiirde temsil edilmiştir.
* Memleket hayatı, ilk kez bu dönemde bu kadar ge*niş ve kapsamlı biçimde şiire girmiştir.
* Türk tarihi bir bütün olarak düşünülmüş, Ergenekon'dan Çanakkale'ye, Kurtuluş Savaşı'na kadar bütün tarih sahneleri şiire aktarılmıştır.
* Millî Edebiyat şiirinde sanatlı söyleyiş ikinci plana atılmış; biçime değil, içeriğe önem verilmiştir.
* Millî Edebiyat şiirinde bir destan geleneği oluşur. İster uzak geçmişi anlatsın ister yakın geçmişi, gerçek olaylar bir destan soluğu içinde anlatılma*ya çalışılır. Kimi zaman bu, manzum masal, man*zum efsane şeklinde kendini gösterir.
* Yerli kaynaklardan yararlanan Millî Edebiyat Döne*mi şairleri, romantik söyleyişin dışında şiire yeni bir estetik getiremediler.